Wat een rare week hebben Heidy en ik achter de rug met binnen 48 uur tranen van vreugde (en uitputting) om het finishen van de Ironman van Zürich en verdriet om het verlies van haar vader.
De vertraging van het verhaal van de race had dan ook een andere reden dan de impact van de race. Hoewel, deze mocht er ook zijn! Niet zo zeer de stijve benen, gek genoeg had ik die bijna niet, maar de vermoeidheid/uitputting door de hitte. Heet was het! Dik 30 graden, geen wind en weinig schaduw en dat 11uur lang 🙂
Vooraf stond al vast dat het niet een dag voor een PR zou worden, maar vooral goed voor jezelf zorgen.

De start om iets voor 7 was heerlijk! Een race met een verbod op het gebruik van wetsuits (is vanaf watertemp 24.6graden). Maar gelukkig een swimsuit van Mies mogen lenen! De ochtend was nog koel, het meer vertoonde geen rimpel (tot wij er met 2.000 vrouw/man in doken) en de zenuwen in mn lijf voor de 3.8km 🙂
Eigenlijk ging het best prima, die afstand lijkt altijd eindeloos, dus nu ook!
Het fietsparcours bestond uit 2 ronden van 90km en 1290 hoogtemeters. De eerste ronde, het was nog niet te warm, ging erg makkelijk. Op het vlakke rustig peddelen en de klimmetjes gestaag, maar goed tempo omhoog. Niet op de kaart, maar eigenlijk het meest vervelende stuk klimmen (vals plat) is kms lang langs een spoorlijn…. aan het einde van de ronde is een klim “heartbreak hill”. Super tof! Door een haag aan mensen alsof het de Alpe d’Huez is!!!!
De 2e ronde werd het al heet en met de marathon in mn hoofd en een maag die tegen de combi hitte en sportvoeding begon te protesteren, het tempo op het vlakke laten zakken.

Alles in me zei dat ik beter uit zou stappen. De hitte, niet binnen houden van bars en gels. 1 ronde lopen proberen, het is “maar” 10km, en dan zien we wel…. bij 8km zie ik ineens familie staan! Wat een motivatie!! Einde 1e ronde (en iedere ronde erna) even met Heidy staan praten en Emilie een knuffel, water over mn hoofd en weer gaan. 2e ronde, “ik kijk aan het einde vd ronde wel”. Einde 2e ronde “nu ben ik er toch al bijna” en door!
De hele marathon rennen-wandelen-rennen en iedere post drinken en een douche om maar niet om te vallen. Met 1 doel voor ogen en dat was finishen. De tijd was van geen belang dit keer.

Helemaal ka-pot over de finish gekomen, maar wel gehaald! Dank je wel lieve schat en Emilie voor jullie liefde en support! Dank jullie wel Mieke, Olivier Blauenstein, Noëmi Blauenstein en Sarah voor jullie aanmoediging!